Sakarya yine sular altında. Karasu’dan Sapanca’ya kadar yollar göle döndü, evleri ve iş yerlerini su bastı. Her sel sonrası tekrarlanan o tanıdık manzarayı bir kez daha izledik. Peki, suçu yine sadece "aşırı yağışa" atıp kenara çekilecek miyiz, yoksa artık gerçeklerle yüzleşecek miyiz?
Belediyeler Saha Var, Altyapıda Yok Felaketin ilk anından itibaren canla başla çalışan belediye ekiplerinin ve kepçe operatörlerinin emreği tartışılmaz. Ancak belediyecilik, sadece su baskınından sonra çamur tahliye etmek değildir. Tıkanan mazgallar ve göle dönen caddeler gösteriyor ki; kent altyapısı iklim krizinin getirdiği şiddetli yağışlara hâlâ hazır değil.
Göz Göre Göre Yapılan Hatalar Resim net: Dere yataklarını imara açıp betonlaştırdık. Yıllar öncesinin yetersiz kanalizasyon hatlarıyla bugünün yağışını taşımaya çalıştık. Bakımsız menfezler çöp ve molozla tıkanınca, doğa da kendi yatağını geri aldı.
Devlet Yaratılan Yardımı Önleme Hızına Taşımalı AFAD ve DSİ gibi kurumların felaket sonrası yara sarma hızı takdire şayan. Ancak devletin gücü, felaket sonrası tazminat ödemeye değil; dere yataklarındaki kaçak yapılaşmayı tavizsiz engellemeye ve dirençli kentler inşa etmeye odaklanmalıdır.
Sorumluluk Hepimizin İğneyi kurumlara batırırken çuvaldızı kendimize batıralım. Dere yatağına "bir şey olmaz" deyip ev yapan, mazgallara çöpünü ve hafriyatını atan, meteorolojinin uyarılarına rağmen tedbir almayan vatandaşın da bu tablodaki payı az değil.
Sonuç: Doğayla savaşamayız. "Çok yağmur yağdı" bahanesini bırakıp; belediyesi, devleti ve vatandaşıyla akıl ve bilimin gereğini yapmak zorundayız. Aksi halde her yağmurda aynı filmi izlemeye devam ederiz.